fbpx

Dit weekend nam ik een avond. Een miniretreat @home. Selfcare. Met een lang bad, meditatie, schrijven, kaarsjes, muziek en stilte, mijn hart en ziel voeden met wat ik nodig had.

Hoe bewust, sterk en selfcare-minded we ook zijn, als vrouw en moeder moet ik altijd een drempeltje over voor ik deze tijd, op een zaterdagavond en zonder deadline, daadwerkelijk neem.

 

Moet dat nu?

“Wat saai. Het is niet gezellig, het is familie avond, is dit nou nodig, kan ik dit niet op een doordeweeksedag doen, als niemand er is?” Vuurt mijn mind af. Oftewel: hoe kunnen anderen zo min mogelijk last hebben van wat ik nodig heb? Hoe zorg ik dat ik de anderen niet tekort doe?

En bovendien: “Er zijn zoveel dingen die ik wil doen en zou kunnen doen in die tijd. Is dit nu echt de beste besteding van mijn avond? Is het wel nuttig/ productief/ zinvol/ waardevol genoeg?”

Voor mij geldt, dat ik me bewust wil zijn van dit innerlijke gesprek dat altijd plaatsvindt.
Mijn gedachten vinden er van alles van. Om vervolgens te luisteren naar wat ik op een dieper niveau nodig heb. Ongeacht of mijn mind, en de buitenwereld, dat begrijpt, ondersteunt of goedkeurt.

 

En dat is tijd alleen.

Als vrouw en gedeeltelijke introvert haal ik een groot deel van mijn energie, inspiratie en creativiteit uit alleen zijn, stilte, zelfconnectie, los van andere prikkels en invloeden. Zonder alleen tijd raak ik mijn kern kwijt, gaat mijn aandacht te veel naar buiten. Dan raak ik uit balans en krijg ik het gevoel dat er continu aan me getrokken wordt en dat iedereen iets van me wil.
Voor vrouwen is het verbinden met die vrouwelijke energie bovendien de plek waar creatie begint.

Zonder deze tijd alleen word ik een dobberend bootje. In deze tijd van onwijs grote veranderingen persoonlijk en wereldwijd heb ik nog meer alleen tijd nodig, om gegrond en gecenterd te blijven in mijn eigen basis.

Daarvoor creëer ik ruimte. In mijzelf, mijn hoofd, mijn agenda, mijn ontmoetingen en afspraken. Minder naar buiten gericht, meer naar mezelf. 

 

Ik, wij allemaal, zitten in een tijd van transitie

Oude structuren brokkelen af en de wortels worden losser. Ik voel dat als continue grote golven. Er is zoveel beweging.

Ik beweeg, door een plek los te laten, te verhuizen en een nieuw thuis te maken. Bedrijfsmatig is het continu schakelen. Als je mij een tijdje volgt, online of in real life, dan weet je dat ik onder andere een eigen yogastudio heb, waar ik afgelopen week met mijn team weer moesten schakelen naar online.

En hoewel we er nu op ingericht zijn, de schakeling snel gaat, en ik weet: we got this, is er óók vermoeidheid, melancholie, en de vraag: hoe lang nog, wil ik dit wel?

Ook die wil ik voelen. Me bewust zijn van wat deze bundeling van transities met mij doet.

Daarbij zitten we op macro niveau in, wat ik geloof, één van de grootste transities die we kennen: een verandering van paradigma met een andere economie, nieuw leiderschap, een transitie van macht, het opkomen van vrouwelijke kracht als nooit tevoor, nieuwe manieren van onszelf organiseren, anders omgaan met elkaar en de planeet.

 

Nu, in de herfst, is dat het uitgelezen seizoen voor dit soort processen.

Deze herfst maak ik alles daarom nog veel bewuster mee. Het valt me op dat waar oktober de herfst in volle bloei was met zijn uitbundige kleuren, nu in november de eerste bomen al kaal beginnen te worden. De lucht is kouder, ’s ochtends zijn de velden al een paar keer wit geweest van rijp.

Het is het seizoen om naar binnen te keren.

Voor mij werkt het het best om de natuur op de zoeken. In de natuur laad ik op, voel ik de connectie met leven en groter geheel, zie ik weer helder. 
Mediteren en bewegen, in mijn lijf zijn is een vast onderdeel van mijn routines. 
Schrijven helpt me wat leeft in mijn onderbewuste naar boven te halen, zonder dat mijn slimme brein ertussen komt. 
Slaap is cruciaal. 9 va de 10 mensen vandaag de dag heeft slaap tekort. Dat is niet alleen lichamelijk en mentaal een probleem, maar als je continu onder net te hoge spanning leeft, verlies je de verbinding met je kern. Onze mind gaat sneller in schaamte, schaarste en isolatie-denken, de drie grootste blokkades voor vrouwen om te floreren.
Slaap, ontspanning, meditatie, beweging, natuur, bewust je intuïtie opzoeken, haalt je eruit. 

 

De herfst is de ideale tijd om stil te staan.

Te gronden, de balans op te maken.

Wat wil ik? Wat is er uit balans? Wat weegt zwaar?

Waar word ik blij van? Wat geeft energie?

Waar verlang ik naar?

Als je ziel aan het stuur zou zitten, hoe zou het er dan uit zien?

Als je morgen overnieuw zou beginnen, hoe zou je het dan doen?

 

Niet dat er antwoorden hoeven komen. Het zijn levende vragen, die met me meegaan in de fase van niet-weten. Een periode van rijpen, vertrouwen op mezelf en mijn innerlijke stem, ook al is dat nog niet bewust.

De toekomst dient zich als eerst aan in een gevoel. Het is de kunst dat gevoel te herkennen, te vertrouwen, en mee te gaan in het natuurlijke ritme, zonder dat je het al kunt duiden, of kunt ‘pakken’.

Naar binnen, voelen wat gecreëerd wil worden, om straks weer naar buiten te gaan en de vorm te laten ontstaan.

Daaruit is mijn online programma Voluit Leven, Innerlijke Balans ontstaan, waar nu een geweldige groep vrouwen alweer bijna aan het eind gekomen is van hun 9-weekse reis. Ik heb er nog weinig over gedeeld (zal ik binnenkort uitgebreid doen!), maar hun ervaringen en shifts zijn prachtig. En eind januari start alweer een nieuwe ronde!

Dankbaarheid, verwondering, nieuwsgierigheid, compassie en vreugde zijn waarden waar vandaan ik leef en waar ik mezelf steeds weer in anker. Van daaruit ontstaan de coach programma’s, begeleid ik prachtige vrouwen bij hun transformatie en help ik hen hun volle potentie waarmaken. 

 

 

Daarom dus.

Dat lange bad, met meditatie, en schrijven. Op een zaterdagavond.

Selfcare.

Vertel me, wat herken jij hierin? Hoe blijf jij jezelf voeden?

 

Ik hoop dat hier veel aan hebt. Laat me vooral weten wat je grootste inzicht is dat je vandaag meeneemt!

Heb een prachtige dag,

Warme groet,

Alijne